مرا ، دیوانه میخوانند
و هر گز هم ، نمی دانند
که این دیوانگی هم
عجب احوال مطلوبیست در آدم
من هم در نگاه به چشمان بیمار آنها
خوب می فهمم
دچار عاقل بودنند ، بی حد و اندازه
دچار درد ایامند
دچار رزق پر سکه
و
من یا رب تو را دارم
بی حد و اندازه
#دردا
من ، آن پرنده کوچکی هستم
که بال میزنم تا رسیدن به تو
پرواز میکنم در آسمان تن ات
تا لانه کنم بین ترقوه ات
و ذکر بر لب ام در وقت سحر ، نام تو
به انتظار طعم لبان تو
#دردا
تکه تکه ام کرده ای
دوباره از نو اما ساخته ای
این منم با منم فصل دارد
وصل یک من است در من ام
من منم ، نه منم ، من منم
#دردا
پله پله تا به روزهای خوب
فراموش کنم دیروز
حتی امروز های سخت را
تا به لمس فردای مهربان
#دردا
هوای گرم میخانه
پیاله های پیاپی
سجاده هم که پهن است
موذن هم به مجلس ماست
امروز روز میلاد تو است
کریمه اهل بیت که من غلام برادرش هستم
و
خودش
#دردا
